تَخت تنهایی..

چه کسی میداند وقتی شبها جای غمهای کهنه ام میسوزد
و من نمک میزنم

تا بسوزد تا نخوابم تا خسته تر شوم

مدت هاست حالی از کسی نمیگیرم

و کسی هم حالی نمیپرسد

و اینگونه چقدر لذت بخش تر است

هر اعلانی اعصابم را خراب میکند

انگار همه مزاحمند جز خودم

دیگر حتی حوصله ی خودمم را ندارم

به راستی که دنیا یک ( ) هیچ بزرگ است .

تَخت تنهایی.....

تمام نمیشود جوهر این خودکار مریض
سرفه میکند به برگه های نو و تمیزی که کودکی میخواهد یک دنیای پاک بر روی ان بکشد میخواهد یک رویا بکشد
اما من میگویم بگذار سرفه کند خودکار مریضم و پخش کند جوهر دلتنگی و غمش را و سیاه ترین صفحه دنیا را بکشد

تَخت تنهایی.....